lllllll-0-0-lllllll Life..

   ผ่านช่วงเวลางานสุมทรวงระลอกแรกไปแล้ว แต่มันก็คงยังไม่จบลงง่ายๆหรอก เมื่อมีระลอกแรกก็ต้องมีระลอกสอง และก่อนที่คลื่นจะซัดเข้ามาอีกที เราก็ขอแว๊บมาจดบันทึกไว้บ้างดีกว่า เราไม่ได้หายไปไหนนะ ทุกครั้งมีเวลาเขียนแต่ไม่เรื่องจะเขียน แต่ครั้งนี้มีเรื่องจะเขียนหลายร้อยอย่าง แต่ไม่มีเวลาเขียนเลย เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า

ช่วง 3 อาทิตย์ที่ผ่านมา ก็เป็นช่วงเทศกาลล้างบางห้องเก็บของ เคลียร์ทิ้ง เคลียร์ขาย เคลียร์บริจาคให้หมด ก็ได้ไปค้นพบกล่องของเล่นวัยเด็กขึ้นมา น่าจะ 15 ปีได้นะ ก็เลยถ่ายรูปเก็บไว้ ก่อนจะเอาไปให้พี่ที่ทำงานที่เค้าเก็บสะสมของเล่นต่อไป ใครเคยเล่นอันไหนบ้างเอ่ย มาแชร์กันได้เน่อ

เซ็ตนี้ใครซื้อให้ไม่แน่ใจ หรือว่าซื้อเองก็ไม่รู้ ก็คือเอาแมลงมาวางไว้บนเตียง ใส่ถ่านเปิดสวิตช์ เตียงมันก็จะสั่น แล้วให้ใช้ที่คีบคีบแมลงตามสีของที่คีบ ใครคีบได้หมดก่อนชนะ ดูยังใหม่อยู่เพราะไม่ค่อยได้เล่นเท่าไร

นี่ก็เป็นกล่องดนตรีแบบมีภาพเลื่อนๆไปเรื่อยๆ สังเกตว่ายังไม่ได้แกะกล่องเลย เพราะมันเล่นได้ทั้งกล่องก็เลยไม่ได้แกะ

คอมพิวเตอร์ขนาดย่อ ใช้ฝึกภาษาอังกฤษ พูดได้ด้วย ใส่การ์ดแต่ละบทเรียนเข้าไปช่องข้างๆแล้วก็เปิดเล่น ฝึกฝนภาษาอังกฤษไป ตอนเด็กๆก็เลยเก่ง 555 แต่ตอนโตนี่สิ หึๆ

ส้วมเก็บตังค์ ราคา 99 บาท แพงมากก เอาเหรียญวางแล้วกด จะมีมือโผล่จากส้วมแล้วกวาดเงินลงไป กลไกแค่นี้แหละที่ต้องการ 55 จำได้เลยว่ากว่าจะได้มา เหนื่อยมาก ต้องสอบให้ได้ที่ 1 สองเทอม โอ้วว.. เนิร์ดจริงๆ :-)

รถค้างคาว ไม่แน่ใจว่าแถมมากับรองเท้า หรือว่าซื้อมาก็ไม่รู้ จับรถถอยมาข้างหลังฝืนขดสปริงไว้ แล้วปล่อยรถจะวิ่งไป สักระยะนึงแล้วจะมีร่มชูชีพเด้งออกมาจากข้างหลัง เสมือนกับว่ารถหยุดได้ด้วยร่มชูชีพ แต่แท้จริงหยุดเพราะหมดแรง แหะๆ ของเล่นเด็กครับ อย่าคิดมาก ^^

บันล๊อก บรรลือโลกกก.. เป็นของแถมที่เล่นสนุกดี แถมมากับรองเท้า SCS ก็กดไม้ฟาดตัวของฝั่งตรงข้ามให้หมด ก็จะชนะ เกมส์นี้สนุกแต่เสียงดังไปหน่อย

เกมส์นี้ทุกคนคงคุ้นเคยกันดี แถมมากับรองเท้าเหมือนกัน จิ้มฟันจรเข้ทีละซี่ ใครซวยก็จะโดนงับ เป็นเกมส์ที่เสียงและเจ็บที่สุดในสมัยนั้น เค้าจะรู้มั้ยหนอ ว่านิ้วเด็กมันบอบบาง งับทีนี่ร้องจ๊ากเลยทีเดียว

แถมมาจกอะไรสักอย่าง.. ใส่ลูกบอล กดสปริงให้ลูกเด้งขึ้นไป แล้วรับให้ได้

ของแถมภาพลวงตา หยอดเหรียญลงไปในรู ก็จะเห็นเหรียญเราถูกเจ้าสปุ๊กกี้งับอยู่ ก็กดคันโยกสีม่วงด้านกว่า แล้วมันก็จะกลืนลงไป จบ..

แถมจากอะไรสักอย่าง เกมส์นี้ใช้ดวงและใช้ความขี้โกงนิดหน่อย ก็ไขลานตัวลูกบอลเด้งดึง ให้มันเด้งไปโดนแถบสปริง แล้วตัวมันก็จะเด้งลอยไปข้ามเครืองกีดขวางทั้งหลาย ใครผ่านไปได้ก็จะชนะ

เอโน่.. เกมส์นี้ไม่ต้องพูดถึง รู้จักกันทุกคน แต่เป็นรูปแบบของ cube เล่นๆเบื่อก็เอามาวางเป็น Domino

รถบังคับวิทยุ ญาติซื้อให้มาจากประเทศอะไรไม่แน่ใจ

เกมส์ฟุตบอล น่าจะคุ้นเคยกันนะ สมัยนั้นฮิตกันมากมาย แพงมากด้วยยย.. พลิกกลับไปดูหลังกล่องเขียนว่า 750 แต่ไม่รู้ว่าค่าเงินอะไร  จำได้ว่าเล่นกันจนตัวหายไปหายตัว ต้องเอาลวดมาพันแทน ส่วนลูกบอลไม่ต้องพูดถึง กระดาษปั้นเป็นลูกกลมๆก็ทดแทนกันได้

โต๊ะพูลขนาดย่อ.. สนุกดี

รถบังคับวิทยุอีกคันหนึ่ง ส่วนตุ๊กตาตัวนั้น พี่ที่รับของทั้งหมดนี้ไป ฝากให้เอามาประกอบฉากด้วย ^^

รวมของทั้งหมดครับ เยอะแยะ และ รก ทีเดียวเชียว 55

ก็ดีใจที่เห็นของเล่นที่เคยเล่นมา เคยใช้ชีวิตร่วมกันมา ผ่านเรื่องราวหลายหลากมากด้วยกัน ยังคงอยู่ในสภาพที่ดีพอตัว 55 

พอดีพี่ที่ทำงานเค้าสะสมของเล่นอยู่ด้วย ก็เลยมอบให้พี่เค้าไปทั้งหมดเลย เพราะถ้าเก็บอยู่ที่เราอย่างดีที่สุดก็คงอยู่ในห้องเก็บของล่ะ คงไม่ได้เอาออกมาเล่นหรือมาโชว์แล้ว ดังนั้นก็ให้สิ่งของเหล่านี้ไปอยู่กับคนที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ดีกว่า ^^   

บ๊ายบายมายทอย

สมควรแก่ช่วงเวลา จึงต้องกลับมาร่ายยาวเรื่องราวเสียหน่อยพอให้หายคิดถึง

ขอย้อนกลับไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา สุดท้ายก็ได้มีโอกาสไป Barcamp เสียที หลังจากพลาดไปแล้ว 2 ครั้ง.. วันนี้ขอทำตัว Geek เสียหน่อย

ก่อนอื่นขอแนะนำเจ้า Barcamp เสียก่อน เชื่อว่าคนส่วนใหญ่จะยังไม่รู้จักงานประเภทนี้เท่าไร
พูดง่ายๆ Barcamp เป็นงานประเภทอสัมมนาคือไม่มีวิทยากร ไม่มีกำหนดการที่แน่นอน คนทุกคนที่มาร่วมงานถือเป็นผู้จัดงานทุกคน โดนตอนเช้าใครที่มีหัวข้อมาพูดก็จะเขียนหัวข้อของตัวเอง แล้วเอา มาแปะไว้ที่บอร์ด แล้วให้ทุกคนมา vote จากนั้นจึงเอาหัวข้อที่มีคนสนใจอยากจะฟังมากที่สุดมาลงตารางจัด session และจึงเริ่มการแลกเปลี่ยนความคิด ในแต่ละหัวข้อที่ได้จัดเตรียมไว้ (ความหมายแบบสมบูรณ์เชิญที่นี่ครับ)

ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 จัดขึ้นที่มหาวิทยาลัยศรีปทุม แว๊ปแรกที่เดินเข้าไปในงาน ตกใจกับภาพที่เห็นเบื้องหน้ามากๆ ในชีวิตนี้เพิ่งเคยเห็น Geeks นับร้อยมารวมตัวกันมากขนาดนี้ แม้ว่าจะเคยอยู่ห้องคิงมาตั้งหลายปีอยู่ แต่ความรู้สึกมันไม่ใช่อ่ะ มันไม่ใช่ ตอนที่เดินเข้าไปในพื้นที่จัดงาน สัมผัสได้ถึงพลังงานหลากหลายชนิดปะปนแทรกสอดมีทั้งบัพและปฏิบัพกระแทกเข้าที่ตัวข้าพเจ้าจากทุกทิศทาง ทุกคนดูกระตืนรือร้น และ alert อยู่ตลอดเวลา เหมือนทุกคนในสถานที่แห่งนี้ถูกกระตุ้นให้อยู่ใน excited state นั่นแหละ ไม่รู้จะบอกไงดี น่าจะเห็นภาพนะครับ

กว่าข้าพเจ้าจะเดินทางไปถึง หัวข้อทั้งหมดก็ถูกโหวต และนำมาจัด session ลงห้องเสวนาทั้ง 6 ห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  ทุกคนกำลังง่วนกับการจด session ที่ตนเองอยากเข้าฟัง รุมอยู่หน้าป้ายแสดง session กับสิ่งที่ใช้จดบันทึกคนละหนึ่งชิ้น บ้างก็เป็นสมุดโน้ต บ้างก็เป็น PocketPC บ้างก็เป็นมือถือ บ้างก็เป็นกล้องถ่ายรูป บ้างก็เป็น Netbook บ้างก็เป็น Notebook มีหมดทุกอย่างละครับ งานนี้มีเทคโนโลยีเพียบ ข้าพเจ้าอึ้งไปชั่วขณะ โอ้วว.. ไหนลองเดินเข้าไปดูซิว่า เค้ามีแจกของฟรีอะไรหรือเปล่าทำไมคนถึงรุมเข้าไปราวกับแจกของฟรียังไงยังงั้น เดินไปเดินมา เอ๊ะ ก็ไม่มีนิ.. งืม.. ใช้เวลาปรับตัวสักพักใหญ่ พยายามระลึกบรรยากาศสมัยเด็กสมัยที่ยัง Nerd อยู่.. ดึงความเป้น Geek ของตัวเองออกมา ทันใดนั้นเอง.. โอ้ว ก๊อดดด.. ข้าพเจ้าได้เข้าถึงพวกท่านแล้ว สิ่งต่างๆที่ท่านกำลังขวนขวาย หาได้เป็นวัตถุแจกฟรีไม่ หากแต่เป็นความรู้วิเศษอันบริสุทธิ์ ความรู้อันจะนำพาให้ท่าน เกิดปัญญาที่ละเอียดขึ้น นิ่งขึ้น และเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกท่านมีความสุข โอ้ว.. และข้าพเจ้าก็ได้สัมผัสอดีตอันรุ่งเรืองของตัวข้าฯแล้ว..    Geek สิ้นดี เจ้าธีเอ๋ย 55

เออตอนแรกที่เห็นบรรยากาศก็กะจะเข้าไปนั่งฟังสัก 2-3 session จนถึงเที่ยงแล้วกลับแล้วดีกว่า ปวดหัวตุ๊บๆ ทำไรไม่ถูก จะไปพูดกับคนอื่นๆก็ไม่รุ้จัก กลัวคุยไม่รุ้เรื่องด้วย..  ยังดีที่มีพี่เนยอยู่ในงาน ก็เลยเดินตามต้อยๆไปทั่วงาน และได้รู้จักพี่ๆคนใหญ่คนโตอีกหลายท่าน ถือเป็นโอกาสที่ดีเชียวแหละ ^^ ได้เจอคนโด่งคนดังใน twitter มากมาย @sugree @adamy รายนี้พูดเก่งสุดยิด.. ฟัง session นี้จบ ก็เข้าไป session นู้นต่อ สลับไปมาทั้ง 6 ห้อง เข้าๆออกๆ เข้าๆออกๆ ดูนาฬิกาอีก อ้าวววห่านนน.. 6 โมงแล้วนี่หว่า.. แฮะๆ สุดท้าย แรงขับเคลื่อนความเนิร์ดจากภายในจิตใจข้าพเจ้าก็ทำให้อยู่จนจบงานจนได้ และก็เดินทางไปกินข้าวและเสวนานอกรอบกันต่อที่ โคขุนโพนยางคำ ซ.นวลจันทร์ 21 อร่อยโฮกกก.. ล้มวัวไปหลายตัวเลย 55 ขอบคุณพี่เอ๋อแห่ง k@pook สำหรับเงินอุดหนุนค่าอาหารเย็นครับ จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับ ส่วนข้าพเจ้าก็อาศัยรถพี่อาร์ทกลับ BMW Series ไหนไม่แน่ใจ.. เป็นบุญตูดดดด

ธีรเดช เนิร์ดจัด

ps. เสียใจสุดๆ ไปงานวันอาทิตย์เสื้อหมดแล้ว เสื้อครั้งนี้สวยมากกกกกก เอา keyword ต่างๆของงานนี้ มาประกอบกันเป็นตัวหุ่นยนต์ แว๊กกกก โกดดดดดด สะสมจาก blog ที่แล้ว... ถ้าไปวันเสาร์นะ แว๊กก คร่อก!! http://www.twitpic.com/602t3

ศุกร์เสาร์อาทิตย์นี้เป็นวันมงคลฤกษ์เป็นวันดีศรีอยุธยาหรืออย่างไรมิทราบ
จึ่งได้มีกิจกรรมน้อยใหญ่จัดขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายเช่นนี้
วุ่นวายปวดกบาลล้านแปดมากเหอะ
จะขอลิสต์ให้ดูให้พิจารณาเสียที
ว่าเหตุใดวันอื่นมีทำไมไม่จัด

ดังนี้..

1. งานที่เพิ่งเปลี่ยนมือมาเมื่อต้นเดือนจะโกไล้วันศุกร์
2. แล้วต้องมาเทสกับโบรกเกอร์วันเสาร์เช้า
3. มีกิจกรรมนอกสถานที่เสริมสร้างความสัมพันธ์ในบริษัทที่ปทุมธานี ศุกร์+เสาร์
4. จองตั๋วหนังแนวๆไว้ล่วงหน้าเมื่อเดือนที่แล้ว ฉายเสาร์เย็น แต่ก็ต้องบอกยกเลิกไป
5. งานคืนสู้เหย้า โรงเรียนตอน ม.ต้น วันเสาร์เย็น
6. บาร์แคมป์บางกอก ที่ ม.ศรีปทุม เสาร์+อาทิตย์
7. รับน้องคณะ เสาร์เย็น ว่าจะไปคุยพัฒน์
8. จิงๆ ต้องขนของย้ายบ้านด้วยล่ะ เสาร์อาทิตย์

ประมาณนี้แล.. งานที่ต้องทำทุกอาทิตย์อยู่แล้วก็คือขนของ แต่อาทิตย์นี้ต้องขอตัวเพื่อมาจัดกิจกรรมเหล่านี้ยัดลงสะเก๊ดดูลให้ได้ แต่อินเตอร์เซ็คกันเท่าไรก็ไม่เป็นเซ็ตว่างเสียที จึงต้องชั่งด้วยความสำคัญเสียแล้ว สุดท้ายตัดๆๆๆๆๆ ไป ตัดไปตัดมาเหลือแคนดิเดตอยู่ไม่เท่าไร ยัดๆไปก็พอถูไถไปได้

แต่โลกนี้ช่างโหดร้ายกว่านั้น โชคช่างไม่เข้าข้างข้าพเจ้าเสียเลย ระหว่างที่เดินทางไปงานคืนสู่เหย้า ก็รู้สึกตะหงิดๆอยู่ในใจ ก็โทรไปถามคนนัดว่าตกลงอย่างไร สรุปว่าเลื่อนงาน!! แสรดดดด.. ขอมอบแสดให้แปดดอ  แสดดดดดดดด..  เคว้งทันที ทำอะไรไม่ถูกเลย งานที่ฉันยกเลิกไปล่ะ เอากลับก็ไม่ได้แล้ว  บาร์แคมป์ที่น่าจะไปได้ตั้งแต่ตอนเที่ยงก็อด รับน้องก็ไปไกลกว่าครึ่งทางแล้ว ผลกระทบช่างหนักกว่าที่คิดไว้ งานนี้เพิ่งรู้เมื่อวันพุธ อุตส่าห์ให้ความสำคัญสูงสุด เขี่ยงานอื่นทิ้งหมด แต่ทำไมฉันต้องได้รับผลตอบกลับมายังงี้ด้วยล่ะ ว๊ากกกก สรุปว่า ฉันเสียใจ  แผนการของฉันพังทลายหมด นั่งรถกลับบ้านเหงาๆ เดินเหงาๆ เข้าบ้านเหงาๆ แซ๊ดดด มาก.. 

พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรฉันก็ไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเอง ไม่รู้ว่าฟ้าจะเล่นตลกกับฉันอีกหรือไม่ ต้องคอยดูกัน

ธีรเดช แซ๊ดดดดดดดด แปดดอ..

สำนวนวันนี้จะแปล่งๆหน่อยนะ จะลองเขียนสำนวนอื่นๆดูบ้าง
วันนี้ขีเกียจพิสูจน์อักษร ขี้เกียจเกลาด้วย ปล่อยไว้ดิบๆยังงี้ล่ะ

เวลาผ่านมา 2 เดือนแล้ว ยังไม่ได้ up blog เลย วันนี้เลยตั้งใจกลับมาเขียนสักหน่อย แต่ก็นึกประเด็นไม่ออกเลย รู้แต่ว่าช่วงนี้ความจำสั้นมาก ถึงมากที่สุด หัวไม่อยากจะคิดอะไรเลย อยากนั่งอยู่เฉยๆเงียบๆ รู้สึกว่าตัวเองไร้สาระมากๆ ถ้าจะกลับไปเรียนตอนนี้คงแย่แน่เลย

นับวันรู้สึกว่าความคิด ความอดทน ความตอบสนองต่อสิ่งรอบกาย มันเริ่มแย่ลงทุกทีๆ ยืนออกมามองตัวเองแล้วรู้สึกว่า มันไม่ใช่ตัวเราหว่ะ ทำไมตัวเราถึงเปลี่ยนไปในทางที่แย่ลงได้มากมายขนาดนี้ ยิ่งกลับมาอ่าน blog เก่าที่เคยเขียนไว้ บางทียังงงเลย เฮ้ย เราเคยผ่านเหตุการณ์อย่างงี้มาในชีวิตด้วยเหรอ เราเคยมีความคิด มีทัศนคติต่อสิ่งรอบกายยังงั้นด้วยหรือ มันเป็นความรู้สึกที่แย่มากเลย ทุกอย่างมันดูแย่ลง สิ่งดีๆมันก็หายไป เลือนหายไป หรือว่ามันจะเป็นสัจธรรมว่ะ เวลาผ่านไปอะไรมันก็เปลี่ยนแปลง อะไรมันก็เปลี่ยนไป ครับ! ผมเชื่อข้อนี้ แต่มันเปลี่ยนเร็วไปไหมครับ มันเร็วจนรู้สึกว่า เฮ้ยชีวิตนี้มันช่างดูไร้คุณค่าไปเลย สิ่งที่ทำมา สิ่งที่เคยภาคภูมิ ไม่นานมันก็สลายไปหรือ??

ตอนนี้ก็ขึ้นปีที่ 5 แล้วสินะ สำหรับ spaces แห่งนี้ ผ่านมา 4 ปี นับวันเราก็เริ่มเห็นคุณค่าของสิ่งที่ได้บรรจงเขียนออกมา มันเป็นจดหมายเหตุที่ดีเยี่ยมเลยล่ะ อย่างน้อยมันก็ทำให้เราได้ระลึกไว้ว่าเราเคยผ่านอะไรมาบ้าง สิ่งดีสิ่งแย่หรือสิ่งที่ไม่อยากจำ มันก็อยู่ในนี้ ได้เห็น ได้บันทึกบทเรียนต่างๆ ได้กลับมานั่งอ่านความคิดตัวเองเก่า มันไม่เหมือนเดิมจิงๆ 

มันน่ากลัวจริงๆนะ อาทิตย์ที่แล้วเข้ามาอ่านประวัติตัวเอง เส้นทางสู่โปรแกรมเมอร์ อ่านแล้วขนลุก ไม่น่าเชื่อว่าเราอ่านแล้ว เหมือนไม่ใช่ชีวิตตัวเอง หลายส่วนหลายตอนอ่านแล้วต้องฉุกคิดว่ามันเคยเกิดขึ้นกับเราด้วยเหรอ.. เฮ้ย!! กูเป็นไรว่ะ  หลายอย่างเลือนหายไปเร็วมาก อ่านไปแล้วจากขนลุกกลับกลายเป็นความเศร้า สิ่งต่างๆในหัวกูนี่มันจะอยู่ได้อีกนานเท่าไรว่ะ วันดีคืนดีตื่นมากูอ่านจะลืมก็ได้ว่า กูเป็นใคร และกูทำอะไรอยู่ว่ะเนี่ย....  แต่พออ่านจบแล้วก็กลับมารู้สึกภูมิใจว่า เออ ชีวิตกูแม่งเป็นนิยายมาก กว่าจะสร้างตัวจากเด็กฐานะปานกลางต้องขอทุนที่ไม่มีใครสนใจตอนปีหนึ่ง อยากเข้าสังคมกับเพื่อนๆแต่ขัดสนด้านเงินทองจนหลายคนก็สงสารเป็นธุระให้ คืนสู้เหย้าโรงเรียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง หลากหลายความกดดันประดาเข้ามา จนต้องผันตัวเองมาเป็นนักล่ารางวัลตอนปีสอง เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ได้ก็เอามาเป็นทุนนี่แหละ เก็บไปเรื่อยๆ จนจบ ก็เอามาซื้อบ้านให้ครอบครัว ภาระกิจยิ่งใหญ่ข้อแรกของชีวิตข้าพเจ้าผ่านไปแล้ว.. จงภูมิใจเสียเถิดนะ

สับสนว่ะ กูเหนื่อยว่ะ หลังจากจบมากูใช้คำว่าเหนื่อยสุรุ่ยสุร่ายมากเลย นั่นสิ.. ความอดทนกูต่ำลงสินะ

ธีรเดช ณ ภวังค์แห่งความสับสน

เวลาผ่านไปรวดเร็วมาก.. ตอนนี้ต้องเปลี่ยนไปตั้งเป้าว่า จะ blog ให้ได้อย่างน้อยเดือนละ 1 ครั้ง..
เรื่องก็มีนะ.. แต่มันไม่มีอารมณ์มาเขียนว่ะๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮ่วย.

อึดอัดใจบอกไม่ถูกหว่ะช่วงนี้ อารมณ์มันงงๆเซร็งๆ

บ้านก็ยังไม่เสร็จ.. จะบอกให้ทราบอีกเรื่องก็คือ.. โดนทิ้งงานอีกแล้วครับทั่น.. หลังคาหลังบ้านของกระผม..

พี่สาวร่วมชะตากรรมของข้าพเจ้าก็ได้ทุนไปเรียนที่จีนเสียแล้ว..  จึ่งเหลือข้าพเจ้าที่เป็นตัวตั้งตัวตีเรื่องบ้านแต่เพียงผู้เดียว..

ยังไงมันต้องผ่านไปได้อยู่แล้วหล่ะ งานแค่นี้ แค่นี้ยอมแพ้ก็หมาแล้ว!!

แต่เหนื่อยอ่ะครับ.. เศรษฐกิจแย่.. เงินน้อย จ่ายเยอะ.. ก็ต้องประหยัดกันไป.. ส่วนเรื่องงานอย่ามาพูดคำนี้ให้เข้าหูผมเชียวครับ.. ไอ่คนที่ชอบบอกว่า.. “ช่วงนี้ มีงานทำก็ดีแล้ว อย่าไปเรียกร้องอะไรมากมาย!!” ได้ยินแล้วจี๊ดครับ.. อย่าให้ผม limit break..

เงินไม่มี เที่ยวก็ไม่ได้เที่ยว.. อากาศก็ร้อนนรกแตก.. ดีกรีความเครียดก็ยิ่งเพิ่มขึ้นๆ.. ยิ่งใกล้จุดพีคมากขึ้น จุดที่ถึงขั้นระเบิดคงอีกไม่นาน ถ้าไม่ทำให้เย็นเสียก่อน..  ขอร้องว่าอย่ามากระตุ้น..  excited state มันไม่ได้เกิดยากอย่างที่คิดไว้นะครับ..

ช่วงเวลานี้เป็นวันหยุดยาว ก็พอจะมีเวลาเขียนอะไรได้บ้าง แม้ว่าจะไม่มีเรื่องเขียนก็เถอะ ไม่อยากให้ปล่อยทิ้งไว้เป็น blog ร้างเหมือนใครหลายๆคน  หยุดคราวนี้ได้ทำอะไรหลายอย่างที่ตั้งใจไว้ เรื่องบ้านก็เริ่มเพลาๆลงบ้างแล้ว แม้ว่าจะยังไม่เสร็จดีที และงานหลังคากลิ่นก็เริ่มออกมาแล้วว่าจะทิ้งงาน ฮะๆ.. ด้านชาแล้วครับ จะทำอะไรก็เชิญครับ แม้ว่าเราจะไม่มีเงิน แต่จะทำไงได้ครับ สันดานก็งี้ ไปหาช่างใหม่ดีกว่า กูเบื่อมาก!!

วันนี้นั่งดู Grey's Anatomy season 2 ไปทั้งวัน แต่ก็ยังไม่จบเสียที คาดว่าอาทิตย์นี้จะเคลียร์ให้จบ season แล้วจะหยุดไว้สักพัก แล้วไปเริ่มดู Heroes กับเค้าบ้างดีกว่า จะได้ Intrend คุยกับคนในบริษัทรู้เรื่องบ้าง..

จะว่าไปดู Grey's แล้วก็ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างเหมือนกัน แต่ละ Episode มันจะมี theme ของมันเลยว่าตอนนี้จะพูดถึงเรื่องอะไร แล้วมันก็คุมโทนของหนังไปในแนวทางนั้นได้ทั้งตอน มีการเกริ่นนำ เปิดประเด็น ขยายความ ขมวดปม และสรุปจบได้ดีทีเดียว แต่หลังจากดูจบไปหลายสิบตอน เรากลับจำ quote อะไรไม่ได้เลย เรารู้สึกแปลกๆมานานแล้ว หลายครั้งที่เราดูหนัง หรือเรื่องราวอะไรก็ตาม เราจำ quote อะไรไม่ได้เลย แม้ว่าเราจะชอบมากขนาดไหนก็ตาม การพยายามสรุปความก็รู้สึกยากเต็มที.. มันไม่เข้าหัว.. make the conclusion ไม่ได้..

พอแล้ว.. I just don't wanna spill such silly things anymore.

I'm gonna try my best to make all things better..

bye

ท่านผู้มีอุปการะคุณโปรดแซ่บบบบ.. (กรุณาอ่านด้วยเสียงกระแดะๆ)

ขณะนี้ธีรเดชไม่มีเรื่องจะเขียน..

เพื่อให้หายคิดถึงกัน..

กรุณาเลือกอ่านจากเมนูทางด้านซ้าย ได้ตามอัธยาศัย..

ท่านจะได้ดื่มด่ำ เรื่องราวทั้งสุขและทุกข์

พร้อมด้วยการเรียบเรียงซึ่งท่านอาจหาชมไม่ได้แล้วในงานเขียนช่วงหลังๆ

ขนาดข้าพเจ้าอ่านแล้วยังงงว่าเป็นงานเขียนตนเอง

ขอบคุณที่ติดตามรับชม และหากผู้ใดยังไม่หายคิดถึงกัน

ไปหากันได้ที่ twitter และ facebook ในชื่อที่คุณก็รู้ว่าชื่ออะไร :-)

ขอบคุณคร่ะ (ฟิ้วววว)

     รวดเร็วทันใจ หนึ่งปีผ่านไป ปีนี้ทั้งปี เวลาส่วนใหญ่ทุ่มไปให้กับบ้านใหม่ของเรา เรื่องดีๆหาได้ยาก มีแต่เรื่องแย่ๆเข้ามา การสร้างบ้านเป็นอะไรที่โคตรเหนื่อยเลยจริงๆ เจอช่างดีก็ดีไป เจอช่างเชี่ยก็ปวดกะโหลก ปีนี้นี้เศรษกิจก็แย่ ช่างประจวบเหมาะกับคนที่ต้อง deal งานด้วยจริงๆ มีทั้งเศรษฐกิจระดับรากหญ้า.. แม่งเสียบอลแล้วมาทิ้งงานกรู กับ  ช่วงเศรษฐกิจล้ม ช่างที่ประวัติดีมาตลอด งานดีไม่เคยทิ้งงาน ก็กลับมาทิ้งงานบ้านกรู  สรุปโดนทิ้งงานชิ้นเดียวกันไป 2 เจ้าติดๆ งานก็ช้ำ จิตก็ตก บอกแล้วว่าอะไรหลายอย่างช่างประจวบเหมาะกับกรูเหลือเกิน.. ปีนี้ก็ไม่ชงนะ.. แต่ถ้าดูตามปฏิทินจีนก็เบญจเพสล่ะ แต่ก็ไม่รู้.. นี่คงเป็นความซวยส่วนบุคคล ห้ามลอกเลียนแบบครับ

     จิตตกไปหลายช่วงอยู่.. พอทุ่มมาที่งานบ้าน งานที่ทำงานก็ดูไม่ค่อยจะเต็มที่นัก.. เข้าใจว่าทำดีมาตลอด แต่สุดท้ายประเมินแย่ จะปรับ expectation ให้ตรงกันก็ยาก.. less talk less communication อาทิตย์ที่ผ่านมาก็เลยไประบายกับ VP และได้ข้อสรุปอะไรบางอย่าง.. ไม่บอกละกัน..  เรื่องงาน.. ฐานเงินเดือนต่ำมาก.. ทำงานหนักมาทั้งปี miss KPI แค่ข้อเดียว แต่ดันมาตัด bonus รวม.. แถมใช้วิถีตัด curve แบบไม่สมเหตุสมผล.. เหอะ.. มันน่าน้อยใจไหมครับ.. ก็ถูกเป่าหูให้เข้าใจมาโดยตลอดว่าเพราะเศรษฐกิจมันแย่เลยได้แค่นี้.. แต่เห็นบริษัทอื่น สายงานเดียวกัน เค้าก็ได้มากกว่าเรา อื้ม.. หมดกำลังใจทำงานไปหลายอยุ่  ตอนนี้เงินเดือนรวมรั้งท้ายตารางเลยครับ

     ไม่อยากพูดพร่ามไปมากกว่านี้.. ยังไงก็ขอสวัสดีปีใหม่นะครับ.. ปีใหม่อีก ก็เริ่มต้นสิ่งใหม่ๆอีก.. ทำให้มันดีกว่าเดิม ให้เต็มที่กว่าเดิม.. หวังว่าผมตอบกลับจะออกมาดีนะ.. แม้ว่าเค้าจะบอกว่าปีหน้าจะเผาจริงก็เหอะ

     ก่อนจากกันเรามาทบทวนเป้าเมื่อปีที่แล้วกันเถอะ 1 Jan 08 : Happy New Year 2008.. 

1. ฟิตภาษาอังกฤษอย่างจริงจัง.. หมดปีนี้มรึงต้องเว้าปะกิตกะฝรั่งอย่างคล่องแคล่วนะว่อย..
2. กรูจะสื่อสารกับคนอื่นให้เข้าใจ พูดแล้วเคลียร์!! จัดระบบความคิดให้ดีๆ อ่านหนังสือให้เยอะๆ คิดว่าน่าจะช่วยได้นะ..
3. กรูจะเลิกพูดเพ้อเจ้อ อะไรไม่จำเป็นต้องพูดก็เก็บๆไว้บ้างก็ได้ อย่าทำเป็นอวดรู้ ให้รู้จิงๆมีหลักฐานมารองรับแล้วค่อยพูด
4. อย่าคิดมาก อันนี้แก้ยากหว่ะ จะค่อยๆปรับแล้วกันนะ..
5. สลายก้อนหินในใจ.. เอาความรู้สึกกลับมา.. เอาความรักกลับสู่หัวใจ.. อย่าหนีมันอีกเลย.. แคร์คนอื่นให้ได้เหมือนเดิม..

     นี่เป็น Check Point แรกของเรา  28 June 08 : Check Point #1

     ผ่านไปอีกครึ่งปี...

1. แย่ลงๆ แย่ลงเรื่อย
2. พูดเคลียร์ขึ้น ข้อนี้โอเคแล้ว พอเริ่มเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง ก็คุยกันง่ายขึ้น
3. ช่วงกลางปีมันดีขึ้นนะ.. แต่พอปลายๆปีมันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก
4. หัวมักจะล้าก่อนจะได้คิดอะไร.. จะเรียกว่า Blank ก็ได้นะ.. เหมือนไม่มี slot ให้คิด.. สุดท้ายก็เป็นขี้เลื่อย
5. เหมือนกันกลางปีก็โอเคขึ้นแล้ว ปลายปีก็เหมือนเดิม กลับมาแข็งอีกรอบ ก้อนหินในใจฉัน

     สรุปว่าก็ยังเหมือนเดิมล่ะครับ ไม่ได้บรรลุเป้าหมายอะไรสักอย่างเลย..

เป้าหมายใหม่ปีนี้ของ่ายๆ 2 ข้อ..

1. เคลียร์เรื่องบ้านให้จบ ย้ายบ้าน
2. ให้เวลากับตัวเองเสียที แล้วกลับไปเคลียร์เรื่องเก่าๆให้สำเร็จเสร็จสิ้น

ขอแค่นี้ล่ะ..  ก่อนที่ความเป็นธีรเดชจะหายไปจะโลกนี้

     ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ up blog เลย เนื่องด้วยความขี้เกียจ และมีเรื่องหลายเรื่องเข้ามาในช่วงนี้ หลักๆก็เป็นเรื่องการเปลี่ยนแปลงภายในบริษัทเราเอง.. หลายๆคนคงรู้ว่าตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย(SET)ได้แถลงมติบอร์ดว่าจะแปรรูปองค์กรให้เป็นบริษัทเอกชน เป็น profit organization โดยบริษัท settrade ของเรา ซึ่งเป็นบริษัทลูกของ SET ย่อมได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน และด้วยโมเดลของการแปรรูป มันต้องทำให้ตัวเองเล็กลง ลด cost ให้มากที่สุด โดยสรุปบริษัทลูกรักทั้งหลายทั้งปวงของ SET จะถูกยุบทั้งหมด แล้วรวมเป็นหนึ่งเดียวคือ SET GROUP บริษัทเดิมก็คงไว้แค่นามเพื่อให้ธุรกิจเดินไปได้เท่านั้น คือเป็นบริษัทที่ไม่มีพนักงาน นั่นแล..

     เมื่อบริษัทอันรักยิ่งของทุกคนถูกยุบ พนักงานก็ต้องแตกกระสานซ่านเซ็นถูกจับย้ายไปหย่อนลงกล่องนู้นนี่ตามสายงานของตนตามโครงสร้างองค์กรใหม่..   Culture ของบริษัทเราที่ใครๆต่างก็กล่าวขานว่า สุดยอดที่สุด เหนี่ยวแน่นที่สุด เป็นบริษัทที่หลายๆคนใฝ่ฝันที่จะได้มาทำงาน ก็กำลังถูกทำลายลง หลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่ก่อร่างสร้างขึ้นมาตลอด 8 ปี กำลังจะหายไป.. น่าเสียดายที่สุด..

     บริษัทเราเป็นบริษัทที่เจ็บที่สุด พนักงาน 50 กว่าคน แตกกระจายไปเป็น 6 ก๊ก กับฉาย(โดด)เดี่ยวอีกประมาณ 6 คน เปรียบเหมือนเอาค้อนเหล็กรถเครนมาทุบกล่องคิวบิกที่โครงสร้างร่างแหแข็งแรงมาก แม้จะแข็งแรงเท่าไรก็ไม่อาจทนทาน แรงกระแทกจากเบื้องบนได้ กล่องแตกกระจายไปคนละทิศคนละทาง.. เหลือเพียงซากของร่างแหที่ถูกแรงฉีกให้แยกออกจากกัน แม้พันธะจะเหนี่ยวแน่นแค่ไหน ก็ไม่อาจส่งแรงไปดึงดูดให้มารวมกันดังเดิมได้ แรงเรามีแค่นี้.. คงต้องพลัดปลิวไปตามกระแสแห่งการเปลี่ยนแปลง

ตอนนี้เอนโทรปีในองค์กรพุ่งปรี๊ดมากๆ..
อย่าให้มันมากไปกว่านี้นะครับทั่นๆ..

..ฤาการเปลี่ยนแปลง จะยังให้เกิดผลผลิตใหม่ขึ้นมา.. ต้องคอยดู